حداقل با تله کابین برنگشت!

 این هفته توچال

این هفته بالاخره بعد از یک ماه توانستم بروم کوه. از میان مسیرهای کوهنوردی اطراف تهران توچال را بیشتر دوست دارم. از منظره فراخی که تمام راه پیش چشم آدم هست، از اینکه هر بار میتوانم یک مسیر نسبتا متفاوت را بروم  و از اینکه آخر راه قبل
از رسیدن به ایستگاه پنج مسیر تقریبا صاف میشود خیلی خوشم می آید. بعلاوه این مسیر شلوغ نمیشود و میتوانی غرق بشوی در عوالم خودت بدون اینکه کسانی که از روبرو می آیند باعث حواس پرتی ات شوند. معمولا تا ایستگاه پنج می روم و بعد از کمی استراحت از همان مسیر برمی گردم.
گاهی وسوسه میشوم با تله کابین برگردم. مثل ایندفعه: اینبار چون دیر راه افتاده بودم با این نیت که اگر دیر شد با تله کابین برمی گردم از خانه راه افتادم.
وقتی به ایستگاه پنج نزدیک شدم ساعت حدود١٣:٣٠ بود. یکدفعه به این فکر افتادم از همین جا برگردم. اگر تا ایستگاه میرفتم ممکن بود وسوسه شوم و با تله برگردم!
خلاصه این چنین بود که این بار هم راه برگشت را  پیاده آمدم.
  اگر بخواهم از موراکامی پیروی کنم باید بگویم روی سنگ قبرم بنویسید : 
سعیده
 ؟؟١٣-١٣٥١
مهندس- کوهنورد (حداقل با تله کابین برنگشت)☺
اشاره به پست قبلی ام : 
 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.