بهار 97

آیا در این زمانه پر تغییر می توان از هدف گذاری برای سال نو سخن گفت؟

بی گمان سال 96 یکی از پرحادثه ترین و ناپایدارترین سال ها در این چند سال اخیر برای کشورمان ایران بوده است. در این شرایط سخن گفتن از برنامه ریزی برای آینده ، تهیه چک لیست اهداف و فهرست کردن آنچه که برای سال جدید دوست داری تحقق یابد سخت است. تو گویی همه چیز از دست ما خارج است. اتفاقات عجیبی در دنیا می افتد که زندگی تو و آینده تو را تحت تاثیر قرار می دهد بدون اینکه تو کنترلی روی آن داشته باشی .

ناپایداری شرایظ زندگی آسیب زیادی به آدم می زند. وقتی احساس کنی همه چیز موقتی است دوست داری یکجوری از این شرایط فرار کنی و به گوشه امن اطمینان بگریزی. واقعیت این است که بخشی از جذابیت زندگی در غرب ثبات زندگی است (لااقل برای کسانی که بومی آنجا هستند چنین است). صبح که بلند می شوی نگران آن نیستی که ارزش پول ملی ات امروز کاهش پیدا کرده یا نه؟ قیمت ها متورم شده اند یا نه؟ جنسی که دیروز برای مغازه ات تهیه کرده ای  فردا هم می توانی به همان قیمت امروز و دیروز آنرا از بازار تهیه کنی یا نه؟ پس اندازت را چکار کنی؟ در بانک بگذاری یا در بورس سرمایه گذاری کنی؟ نکند بانک ها ورشکسته شوند؟ نکند در بورس همه دارایی ات را از دست بدهی؟ آینده فرزندت چه می شود؟ آینده مملکتت چطور؟ …

خلاصه اینکه نوشتن چک لیست اهداف سال جدید کار راحتی نیست. ممکن است من این مطلب را بنویسم و چند ماه دیگر که آنرا می خوانم بر ساده لوحی ام بخندم یا بر تیره روزی ام بگریم.

آرزو می کنم…

امروز تنها آرزوی من اینست که سالی کم حادثه، کم تنش و پربار و پر دستاورد داشته باشیم.

آرزو می کنم سال آینده نه اتوبوسی واژگون شود، نه معدنی فروبریزد، نه زلزله بیاید، نه هواپیمایی سقوط کند، نه نفت کشی منفجر شود، نه آلودگی هوا نفس گیر شود، نه طوفان گرد و غبار بیاید، نه کسی اختلاس کند، نه قیمت دلار دیوانه وار قد بکشد، نه ترامپ تهدید کند، نه برجام هوا شود، نه کسی از دیوار سفارتخانه ای بالا برود، نه جوانی بیکار بماند، نه کودکی گرسنه بخوابد، نه پدری شرمنده خانواده اش شود نه ….

آرزو می کنم ایران من بالاخره در ساحل ثبات و آرامش پهلو بگیرد و ما بتوانیم در سایه این آرامش ببالیم و بزی ایم.

مطالب بیشتر:

آیا ما آدمیان در یک پارادایم فکری گرفتار آمده ایم؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.